All saints have a past... All sinners have a future

Webdesign:

Eric Kusters

Bretonse shit! Bretagne is magnifiek. Vorig jaar heb ik in het midden en zuidelijke deel rondgetourd. Mooi weer gehad en prachtige routes gereden. Ik vond het opvallend dat het wegdek, althans waar ik geweest ben, echt goed was. Zoals altijd uitzonderingen daargelaten. Maar dit jaar waren de uitzonderingen duidelijk de regel. Het noorden van Bretagne - Garmin op bochtige wegen en overig vermijden - blijkt ofwel een gatenkaas ofwel een grindbak te zijn. Sportieve bochten werden ineens minder aantrekkelijk en de motor had het zwaar te verduren. Mijn schokbrekers waren wellicht wel aan vervanging toe, maar thuis, rond de kerk had je daar weinig last van. Nu bleek dat andere koek. Mijn achterspatbord knalde bij de zoveelste krater in de weg alweer tegen het frame en werd ongevraagd steeds iets meer gerestyled. Een van mijn zadelveren klapte in 3 stukken uit elkaar toen ik voor de tigste keer een kamikazekrater in dook. Ook mijn verlichting gaf het op. Alhoewel dat ook gebeurt bij snelheden boven de 140 met een goed wegdek. De luchtfilter werd na een stukje doorrijden op de snelweg voor een kwart opgevreten, gewoon weg... Maar met een panty als filter, wat tiewraps en twee strak opgerolde handdoeken als tijdelijke vervanging voor de afgebroken springveer was de rit ook te klaren. Minder prettig waren de vijf dagen toen mijn darmen zwaar in opstand waren. Even een dagje rond batteren zat er niet echt in. Zo dicht mogelijk bij de wc's was het devies voor die dagen. De overige dagen waren deels regenachtig dus de routes die ik had willen rijden moeten wachten tot een ander jaar. Toch bleek er ook deze vakantie nog genoeg te beleven; buren met een Engelse buldog die 24/7 snurkte. Dus zowel 's nachts als overdag ronkte het beest als een hoogbejaarde met een fles jenever in z'n nek. Kwam hij ons laantje in gewaggeld dan ging het knorren gewoon door. Krabbelde je 'm achter zijn oren dan ging hij een tandje harder maar behalve dan, draaide zijn 'brommertje' de hele week stationair. De toch al beperkte nachtrust (slingerschijtsprintjes naar de pot) werd 's ochtends opgeleukt door de twee in permanente overdrive staande zoontjes van die zelfde buren, die van hun slaapkamer een pretpark maakten. Om 06.00 uur. Tenminste de eerste ochtend. Na een gesprek met de overigens toffe ouders, werd het tijdstip van ontwaken gelukkig steeds iets later. Bovendien bleken deze bourgondische zwaargewichten over een sterke dosis humor en een gezonde dorst te beschikken en dus was het balen dat ze na een weekje afscheid namen. Andere koek waren de terror-tweeling aan de andere kant naast ons. Een alleenstaande vrouw met 4 kinderen. Daar kijk je eerste nog even met enig respect naar. Maar op een bepaald moment kwam een soort van vriend haar een weekje gezelschap houden. Klaas Eikelkaas hoopte waarschijnlijk op meer, maar feit was dat hij in zijn eigen tent aan de overkant van de straat moest bivakkeren. De onverstoorbare freule bleek na een paar dagen toch wat geagiteerd en dit sloeg over op haar kroost. Ze wilden ineens niet meer naar bed en dat ontaarde in scenes waar ze reality programma's aan ontleend hebben. 'Mama wil nu toch echt dat je naar bed gaat. Mama wil nu dat je gaat slapen. Mama heeft liever niet dat je huilt'. Enzovoort en zoverder. Uren. zonder enige stemverheffing. Zonder enig gezag. Zonder indruk te maken. We hebben inmiddels al moeten vast stellen dat de terror-tweeling elk uur eerst in de standaard kleinzielige brulstand gaat en gaande weg overgaat in de tubescreamer TC9 trommelvlies demolition modus. En na een paar dagen racekakken, gebroken nachten en een alien die zich een weg door mijn darmen vreet, ben ik het even moe. Ik uit mijn onvrede over deze situatie door een enkele keelklank zonder medeklinkers op 120 dB over de camping te slingeren et voilá, het werd stil. Mijn wederhelft heeft de betreffende kinderen de dag erna vriendelijk doch dringend geboden 's avonds niet meer te huilen want dan zou niet alleen mama boos zijn... Ze heeft in haar jonge jaren lesgegeven aan zwaar puberende MAVO-klassen en die droegen haar op handen. Nu nog dus dan weet je het wel. We hebben geen last meer gehad van die twee kleine (t)etters. Ondanks dat en wat pech, was het toch een aardige vakantie. Al had na het vertrek van onze gezette buurtjes en nog twee andere stellen, ons laantje meer weg van een oprijlaan van een crematorium. Of zo'n natuurbegraafplaats. Onze nieuwe buren bleken een heel aardige gast en zijn vrouw die, als ik het goed inschat, best eens een paar potten bier met me had willen weg kloeken maar zijn wederhelft bleek een postnatale depressie van aangeboren aard te hebben. En die dulde absoluut geen jolijt om zich heen. She only spoke when spoken to. En dat waren nondeju geen volzinnen. Voor een man lijkt dat soms best een natte droom maar daar ben ik nu wel van genezen. Je kunt je beter leren afsluiten voor iets wat je niet wilt horen dan omringd te zijn door een soort ondode. Ze was overigens ook graatmager. Onze overburen waren gewoon... op zichzelf. Maar die dáárnaast. Kristustepaard, zo'n zouteloze bal in een poloshirt met opgezette kraag. Van de vroege ochtend tot de late avond zat die lamzak met z'n snufferd op zijn smartphone en dat kwam er alleen vanaf om zijn twee zoontjes af te blaffen omdat ze door de modder hadden gelopen. Camping... wat zand op de weg... kinderen die NIET kunnen vliegen. Zie je het voor je? De eerste dag al. De tent zou eens vies kunnen worden. En wie moet dat dan weer poetsen? Die mennekes speelden voetbal. Eentje was de kiep. 'JE MOET JE VOETEN OP DE GROND HOUDEN!' stond die mafkees te blèren. Oh ja, één keer is hij het laantje op en af gelopen. Om keihard te telefoneren MET DE ZAAK. Blabla-VERGADERING-blabla-BELANGRIJK! En dan dat verzuurde wijf van 'm. Weg libido! Echt. Het was best een goede vakantie. Je duikt iets minder ontspannen de werkweek in en je hoopt dat de schoolvakantie niet nog heel lang duurt. Maar toch. Een deel was trouwens wel een absolute aanrader; de weg langs de kust van St. Malo, via Dinard naar Cap Fréhel is fantastisch. Mooie bochtige wegen, heuvelachtig en spektaculaire uitzichten. Op de terugweg een alternatieve route (volg de kleine witte bordjes) naar Dinan, een mooi historisch stadje met veel winkeltjes, restaurants en kroegen...